Verhalen van Harmjan van Steenwijk

     


 

Overstekend wild

Het was vriedagaovend en het leup naor kwart veur tiene. Het tweeduuster was zo heinig an overegaon in de duusternis. Zonnen donkerte den zachies an komp slupen, zò sliepsstattend daj eerst nich in de gaten hebt dat de harde vormen heur umtrekken kwiet raakt. Wat eerst nen boom was, wordt nen donkere vlek den nog wat nao-aosemt van den afelopen dag. De strakke lienen van nen hoes en schuur wiederop lost zich helemaol op.
'Nen hoond, wat wieder vot, mostert nog wat nao in de aovendlucht; hee wocht op de maone um zien gram good oet te janken. Het geluud verdwient ok weer. De stilte nemt bezit van de umgeving. Ok in het bos wodt het rustig; nen voggel geet nog wat verzitten of zocht nen aandere slaopstee. Daor fladdert he dan hen en dreeit zien gat weer good op de boomtak. Vochtige daampslierten trekt deur de kronen van de beume. Het bos geet de nacht in, het wodt wat klammig en nattig.

Um dizzen tied stun Geertje Blömer op de leste bus van Lien 21 te wochten. Ze mus naor Assen Ze har kampeerd op nen natuurcamping in het bos vlakbie. De stevige stapschoonen har ze nog an. De rest van de pruttel har ze bie zich in nen volepakte rugzak. Ze stun nog wat nao te genieten van de mooie aovend, den zo heinig an overgaon was in het nachtelijk duuster. Ze veulde dat het dampig wodden. Ze zag hoe de nevelsluiers zich tussen de beume van het bos hen scheuven. Mangs zag-ie de dennen en sparren op de riege staon en geliek derop verscheul alles zich achter nen traoge grieze sliert. Geertje har geels gin last van de klamme vochtigheid, ze was good anetrokken met trui en windjack. Benauwd was ze ok nich. Ze har veur heur wark en studie wal vaker 's nachts deur bos en veld struund. Daor kwam bie dat ze goeie ogen had. Ze zag scharp in het duuster.
En, mocht der in het slimste geval nen type opduken den kwaod in de zin har, dan kon ze hum an 't knief riegen. Ze dreug nen stilletto waor ze best met gewodden kon. En bie het kampeern koj der ok stoet en wost met snieden.

Geertje stun an de bushalte bie het Loomeer van Lien 21. In heel Drenthe mut dit wal de busliene wezen den het meeste deur de bossen geet. Van Emmen aover Noordsleen noar Schoonoord, Schoonloo en Grol, wieder deur Rolde en dan oaver Deurze op Assen op an. Het is gin drokke lien, behalve in de zummer. Dan hej de mooiweer-leu van de kampeerbedrieven en de zaandplas de Kibbelkoele. Deur de wekke is het aajt rustig. Net as dizze aovend.
Ze soesde wat veur zich hen en gung op de rugzak zitten wochten tot de bus ankwam.

Op nen zeker moment schruk ze op. Ze heurde geluud aan de overkaant in het bos. Ze keek scharp in de duusternis en zag wat bewegen. Iets met nen groot postuur. Der krakte nen tak en toen nog een, temet heurde ze nen beest snoeven. Geertje gung staon om better kiekn te kunnen. Inenen staken twee ruiters de weg aover, oet het bos en ze kwamen heur kaant oet.
"Goeiendag juffrouw'", zee de grootse van de beide kerels op het peerd.
"Het doert aajt lange aj op nen bus mut wochten; nich dan?"
"Jao, dat kuj wal zeggen", was het veurspelbare antwoord.
"Wat bint ieleu nog late bie 't pad?", vreug Geertje.
"Wie hebt nog nen bosschup te doon, daor aan de oostkaante. Woj met achterop?".
"Nee, laot mie mar met nen bus wieder reizen", zee Geertje, "Ik mut nen aandere kaant op".
"Best heur. Goodgaon", was het antwoord van de kerels op 't peerd en ze trokken wieder in oostelijke richting, het bos achter Geertje in. Den geleufden nog nich wat ze zeen har.

Veur heur geveul nog gin minuut later heurde ze weer wat snoeven aan de overkaante. Noe waren het twee hoonden, mét nen halsbaand mar helemaole löslopend. Geertje greep heur stilletto in de buuts en bleef stief staon. Beide dieren, Duitse herders, leupen kaant langs heur hen en gungen ok het bos achter heur in. Ze zol zweren dat ze beide beesten praoten har heurd: "Naor het Oosten is dee kaant oet".

Ze keek weer veur zich en zag toen een koppeltje knienen de weg overhuppelen. Ze mummelden wat en dat klunk ok al zowat as "Naor het Oosten is eerst overstekken en dan deurlopen". Het wodden noe drök op de weg, het was allendal overstekend wild. Een sprong reeën kraakte deur het bos en kwam aan de weg. Ze passeerden Greetje den veraltereerd stun te kieken en alweer dieren heurde praoten: "Deurlopen jongs, op 't Oosten an".

Overal miggelden het van allerlei beesten. Een femilie vossen kwam langs en keften dat ze naor het oosten gungen. Haozen renden over: "Opzied, haozen hebt aajt haost" reupen ze heur too, "Kom met naor 't oosten!".
Kateekers, bosmoezen, mollen, stiekelvarkens, nen zwat-witten das, nen hermelientje en wat wezeltjes; de godgaanse dierenwereld was in het duuster op nen trad en alles stak over en alles trok naor het Oosten. En ze praoten allemaol, in verstaonbaore taol! Geertje dachten ze dat ze dreumde omreden dat ze nich geleuven wol wat ze zeen har. Der was zovölle gangs in kotte tied, dat het heur duuzelde. Ze kneep zich de aarms en deu zich slim zeer. Ze sleup dus nich, dreumde ok nich -mar begriepen wat der loos was? Nooit nen keer!

Inenen deuken oet de nevel autolichten op. De bus kwam. Lien 21 stopten om Geertje Blömer instappen te laoten. De chauffeur stempelde heur strippenkaart of en zee "Wat nen drokte vanoavend underweegs. Een en al overstekend wild, lik het wal".
Geertje nikkopte, het was heur ok opvallen.
"Nou, bliede da'k nog nen passagier hebbe op dizzen late rit", zee de chaufeur wieder. En direct daorop: " Hol-oe vaste, het geet wat hobbelen" en hee sleug rechtsof nen zaandweg in, het bos in.
"Ho eem", schruk Geertje, "Waor geet dit hen?"
"Dat wee'k ja nich", zee de chauffeur, den al zien verstaand neudig har bie 't rieden op het donker zaandpad, "mar alles geet dizze nacht naor het Oosten. Lien 21 ok".

Gineen hef naotied nog wat vernummen van Lien 21 of Geertje Blömer. Wel wet, kump der ooit nog es nen gedenksteen bij den bushalte van Lien 21 tussen Schoonoord en Schoonloo.

Harmjan van Steenwijk

(Drentse Courant/Groninger Dagblad 03/04/98)

 


Copyright 1995 - 2008 Han Tuttel. All rights reserved.
This material may not be published, broadcast, rewritten or redistributed in any form, including digital,
without the prior consent and written agreement by the author.